ელემენტარულია, უოტსონ!

როცა “შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი” წავიკითხე 7 წლის ვიყავი. კერძო დეტექტივის რკინისებურმა ლოგიკამ და შეუცდომელმა ალღომ აღმაფრთოვანა და საშინლად მომინდა მევ გავმხდარიყავი გამომძიებელი და ყველაზე საოცარი და ჩახლართული საქმეები გამომეძია (ეს ჯერ კიდევ ის პერიოდი იყო ბავშვებს კოსმონავტობა და პრინცესობა რომ უნდოდათ. აბა ახლა ყველას მანდატურობა სურს). ქაღალდები, კალმები და სხვა ხარა-ხურა მოვიძიე და კრიმინალურ სამყაროს გაუნელებელ რისხვად მოვევლინე. პირველი დანაშაული ძალიან მკაფიოდ მახსოვს მოკლული იყო ვინმე პარკერი (მსხვერპლს და მოწმეებს არასდროს ერქვათ ქართული სახელები). მკვლელობის ადგილს დაგიზუსტებთ პირდაპირ ჩემს საწერ მაგიდაზე მოკლეს, თან იმ მომენტში როცა წერილს წერდა ვიღაც ძალიან მნიშვნელოვანს. დეტალები ზუსტად არ მახსოვს,ს მაგრამ ის კი ზუსტად ვიცი, რომ საბრალო ქალი საკუთარმა ძმამ მოკლა ( მემკვიდრეობის ამბავია).

კიდევ უამრავი მკვლელობა, გატაცება და ჩახლართული საქმე მაქვს გახსნილი, მაგრამ განსაკუთრებით მაგონდება სერიული მკვლელის სისიხლიანი კვალი დასაწყისისთვის რამდენიმე ფაქტს დაგიზუსტებთ:

1. იმ დროს ჩემი სკოლის ბუფეტში იყიდებოდა ხასხასა წითელი და საოცრად უგემური კანფეტი, რომელსაც სხვადასხვა ფერის რგოლები მოჰყვებოდა. მთელი სკოლის გოგონები გადარეულები ვიყავით ამ რგოლებით და სიმართლე რომ ვთქვა მეც (ან რა მჭირდა პლასმასტის რგოლის დასაფეთებელი?). ასეა თუ ისე ამ იშვიათი ნაგვის მთელი კოლექცია მქონდა.
2. არ ვიცი გახსოვთ თუ არა მაგრამ რუსთავი ორზე, გვიან ღამით გადაცემა “საიდუმლო მასალები”  ( სახელი ზუსტად არ მახსოვს) გადიოდა სადაც ათასგვარ დანაშაულზე და ისტორიულ ფაქტზე იყო მოთხრობილი.

მოკლედ ამ ორი მნიშვნელოვანი ფაქტის გავლენით გაჩნდა ახალი სერიული მკვლელი – ” რგოლების ადამიანი” . რგოლების ადამინი ყოველთვი ნაცნობ ქალებს ესხმოდა თავს, კლავდა და ხელზე რგოლებს უკეთებდა. ბევრი რაღა გავაგრძელოთ და ბედის საოცარ წყალობით ერთ-ერთი მსხვერპლის საწოლის ქვეშ შეგორებული მობილური ტელეფონი ვიპოვე რომელზეც მკვლელის თითის ანაბეჭდები იყო  და voila! მკვლელი აღმოჩენილია!.

კიდევ სხვა საკითხია ჩემი დამოკიდებულება პუაროსადმი, ამ ტრაბახა კაცუნას ყოველთვის ვამსგავსებდი კარლსონს ერკიულმაც ძალიან მომხიბლა, იმდენად რომ საყვარელი ფრაზა : elementary dear watson! ლამის mon cher – ზე გავცვალე. ხოლო მას შემდეგ რაც “ენდჰაუსის საიდუმლოება” წავიკითხე ლამის შოკირებული ვიყავი და ამ სიუჟეტმა ისე მომხიბლა რომ ერთი პერიოდი სუიციდის მცდელობაც მქონდა, რათა თვითმკვლელობის შემდეგ ჩემივე სახლი დამესაკუთრებინა (გესმით ლოგიკა? აი, მე კი მესმოდა )

ვინ, ვინ და შერლოკმა და ერკიულმა საკმაოდ წასწიეს წინ ჩემი დედუქციური მეთოდები : საათობით ვიკვლევდი ნაგავს, რათა გამერკვია თუ რა მიირთვა ჩემმა ოჯახმა სადილად (დამიჯერეთ სადილს მეც მაჭმევდნენ , მაგრამ დეტექტიური გზით  გამოკვლეული ხორცი და წვნიანიუკეთესად გადაიოდა ყელში), როგორც კი მშობლებს სახლიდან გავიგულებდი  მათი პირადი ნივთების მიხედვით ფსიქოლოგიურ პორტრეტებს ვქმნიდი (მაგალითად მამაჩემის სუნამოს დახმარებით დავადგინე რომ მისი მფლობელი მამაკაცია).

გავიდა ხანი  . . . ერთ დღესაც მე აღმოვაჩინე კალე ბლემკვისტი და როგორც კი წავიკითხე თუ როგორ გახსნა მკვლელობა ცნობილმა მაძებარმა (აი, ის მკვლელობა სადაც საზიზღარი სერ ჰენრი თავის ცოლს კლავს) მივხვდი რომ არსებობენ დალაგებული ადამიანები და მხოლოდ შემდეგ მე და ზღაპრის გმირები

საბოლოოდ კი ვისაც ჩემზე გული შესტკივა იმაზე ილოცონ, რომ ერთ დღეს ელიზა ჯეინ სმიტის “ვამპირის დღიურები” (რომელსაც დიდი ხანია ვეძებ) არ შემომეკითხოს და ვრომელიმე პატიოსანი ადამიანის სისხლის გასინჯვა არ გადავწყვიტო

მომავალ პოსტამდე

თქვენი გლამთაია.