შეზღუდული შესაძლებლობები არ არსებობს

1

რამდენიმე წლის წინ ჩემს სკოლაში პანდუსი გაკეთდა. მახსოვს, საკმაოდ პატარა ვიყავი, არც ვიცოდი რა იყო ეს და რატომღაც ჩავთვალე, რომ  ბავშვების გასართობი და მორიგი სათამაშო გახლდათ. ერთ-ორი თვე მართლა გულიანად ვერთობოდი, მე და ჩემი მეგობარი შესვენებებზე ქვევით მხოლოდ იმიტომ ჩავდიოდით, რომ პანდუსზე აღმა-დაღმა გვერბინა. მერე ესეც მომწყინდა, მე გავიზარდე, ვისწავლე პანდუსის დანიშნულებაც, მაგრამ არც არასდროს არ მიფიქრია ამაზე, სანამ ჩვენს სკოლაში შშმ ბავშვი არ გამოჩნდა : ჩემზე გაცილებით პატარა ბიჭია, მაგრამ ჩვეულებრივად სწავლობს, მეგობრობს ბავშვებთან , დადის სკოლაში და ყოველ დღე მარწმუნებს, რომ შეზღუდული შესაძლებლობები არ არსებობს.

დროის 90% მასწავლებლებით, დილით ადრე ადგომით, საშინაო დავალებებით, გაკვეთილებითა და გამოცდებით გადაღლილი სკოლის ლანძღვაში ვატარებ ხოლმე და მავიწყდება სინამდვილეში როგორ მეამაყება ჩემი სკოლა. მას შემდეგ რაც კაბინეტური სისტემა დაინერგა, ყველა კლასი მოძრაობს საკლასო ოთახიდან საკლასო ოთახში, გარდა იმ ბიჭის კლასისა და ასე იქნება სანამ სკოლას არ დაამთავრებენ. მეამაყება ის პატარა ბავშვები, რომლებიც მთელი შეუპოვრობით ცდილობენ მოუხსნან მეგობარს ყველა პრობლემა, დააგორებენ წინ და უკან ეტლს, თუ კი საჭიროა სართულიდან სართულზეც დააქვთ. ისინი კიდევ ერთხელ გავჩვენებენ, რომ შეზღუდული შესაძლებლობები არ არსებობს.

2

იცით რა არის სქვიბი? პოტერიადა მოყვარულებს ძალიან კარგად ეცოდინებათ ამ სიტყვის მნიშვნელობა, მაგრამ სხვებისთვის განვმარტავ : ეს არის ჯადოქრების ოჯახში დაბადებული არაჯადოქარი. ადამიანი, რომელსაც მაგიური ძალა არ გააჩნია. “ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები”-ში ჩანს თუ როგორ ეპყრობიან წმინდასისხლიანი მაგები საკუთარ არაჯადოქარ შვილებს. შეშინებული ხალხის აზრით ან თუნდაც ბავშვების დაცვის მიზნით სახლში კეტავენ მათ და უმრავლესობამ არც კი იცის მათი არსებობის შესახებ. მაგრამ სქვიბები არსებობენ და აქვთ უფლება იყვნენ ჯადოქრული საზოგადოების სრულუფლებიანი წევრები.

პარალელის გავლება დღევანდელობასთან ადვილად შეიძლება. რატომ ვერ ვხედავთ შეზღუდული შესაძლებლობების პირებს? ნუთუ ისინი არ არსებობენ? როგორ არა, უბრალოდ მარგინალიზირებულები არიან და ოთხ კედელში გამოკეტილნი ცხოვრობენ. მესმის, რთულია შენი შვილი, და, ძმა, ნათესავი, მეგობარი წარუდგინო საზოგადოებას რომლისთვისაც დღემდე რჩება “დაუნი” სალანძღავ სიტყვად, გაცილებით უსაფრთხოა სახლში სადაც არავინ არ მოგაშტერდება, არ ილაპარაკებს, არ იქნება სიბრალულით აღსავსე მზერები. თუმცა ისიც უნდა გაიაზრო რომ ამ ადამიანის გვერდით მუდამ შენ ვერ იქნები, ის უნდა იყოს დამოუკიდებელი, მართალია თავიდან გაჭირდება, მაგრამ ერთ დღეს ერთი მხარე შეეჩვევა მათგან განსხვავებული ადამიანის ყოველდღე ხილვას, მეორე კი ნელნელა გაიზრებს რომ ჩურჩულები და მისი მისამართით ნასროლი დაბნეული მზერების რაოდენობა მცირდება და თავადაც ხდება საზოგადოების ნაწილი.

სხვათა შორის, ხალხის გაგებაც ადვილია. რთულია აკონტროლო საკუთარი თავი. ხანდახან მეც კი მიჭირს ეს. ყოველთვის ვფიქრობ ხომ არ ჩანდა ზედმეტი სიბრალული ჩემს ღიმილში? ხომ არ გამოვიჩiნე უნებლიე უტაქტობა? ხომ არ შევქმენი უხერხულობა? ყოველ შემთხვევაშi გულით ვცდილობ, თქვენც ეცადეთ

დასასრულ ერთადერთი რაც შემიძლია ვთქვა არის ის, რომ ნუ შეუზღუდავ შესაძლებლობებს სხვას, ნუ შეუზღუდავ შესაძლებლობებს საკუთარ თავს იმიტომ, რომ შეზღუდული შესაძლებლობები არ არსებობს.

 

მიაძაკი, ჰაიაო მიაძაკი!

ანიმესთან ჩემი ნაცნობობა როგორც ნებისმიერი ჩემი ასაკის ბავშვისთვის “Spirited Away”-თ მოხდა. ეს იყო ანიმე რომელს 00-იანი წლების დასაწყისში რუსთავი ორი ყოველ დღე თუ არა ყოველ მეორე დღეს უშვებდა. შემიძლია თავი მოვიწონო და ვთქვა ღრმა ბალღობიდანვე ანიმეს დიდი თაყვანისმცემელი ვიყავი-თქო, მაგრამ მოგატყუებთ. პირიქით არათუ მძულდა და მეზიზღებოდა, არამედ მეშინოდა კიდეც. ვიღაც დემენტორის მსგავსი, სახიანი ტიპი წინ და უკან დაფარფატებდა, მეჭეჭებიანი ბებერი უზარმაზარ ნახტომებს აკეთებდა და სულ ყვიროდა, შავი , გაბურძგნილი არსებები ყველგან დაფუთფუთებდნენ,  უზარმაზარ ბავშვზე და საეჭვო წარმოშობის სულებზე ხომ სიტყვასაც არ ვძრავ.

რამდენიმე წლის შემდეგ , როცა გამთენიისას რომანტიკული კომედიებით გაბეზრებული ხარისხიან ფილმს ვეძებდი ჩემი ყურადღება უკვე ნაცნობმა ანიმემ მიიქცია. ცოტა ჭოჭმანით მაგრამ უფრო IMDB-ის მაღალი რეიტინგით შეგულიანებულმა მაინც ჩავრთე და რბილად რომ ვთქვათ აღფრთოვანებული დავრჩი. სწორედ მაშინ დავგუგლე პირველად ჰაიაო მიაძაკის სახელი და გვარი.

შემდეგ იყო “პრინცესა მონონოკე”, “ლაპუტას ზეციური კარიბჭე”, “ჩემი მეზობელი ტოტორო”,  “ნავსიკაე ქარების ველიდან” და სხვა მრავალი. მიაძაკის მთელი ეშხი მდგომარეობს იმაში რომ გვთავაზოს რაღაც ახალს , მაგრამ ამავდროულად კარგად ნაცნობს. მისი ყველა ანიმე 5 წლის ბავშვის ფანტაზიებს ჰგავს და ამავე დროს სრულიად გენიალურია. დაწყებული ტყეში მცხოვრები ფუმფულა ტოტოროებით, დამთავრებული ლაპუტას გიგანტი რობოტებით. რეალური და არარეალური, ზღაპარი და თანამედროვე ტექნოლოგიები ისე არის შერწყმული ერთმანეთთან, თითქოს მუდამ ერთად უარსებიათო.

ყოველ ახალ ფილმთან ერთად ჩნდება სრულიად ახალი სამყარო, ახალი გმირებით, თავგადასავლებით ერთადერთი რაც ყველა მათგანს აერთიანებს არის სიყვარული. სიყვარული მშობლებისადმი, მეგობრებისადმი, უცნაური არსებებისადმი, ადგილებისადმი, სიყვარული რომლისთვის ბრძოლა ღირს . სიყვარული , რომლითაც ეს ანიმეები იქმნება, სიყვარული რომლითაც ამ ანიმეებს ვუყურებ.

ასეთი აღფრთოვანებული შესავლის შემდეგ ადვილი წარმოსადგენია ჩემი იმედგაცრუება როცა გავიგე, რომ მიაძაკი პენსიაზე აპირებდა გასვლას , მაგრამ ბედს შევეგუე და მის უკანასკნელ ანიმეს “The wind rises”-ს მოუთმენლად დავუწყე ლოდინი. ალბათ, მიხვდებით თუ როგორ იმედებს დავამყარებდი მასზე, თუმცა სიმართლე რომ ვთქვათ არც ისე აღფრთოვანებული დამტოვა როგორც მისმა წინამორბედებმა.

ვფიქრობ, მიაძაკიმ მისი მაყურებლები გაგვანებივრა, მიგვაჩვია ზღაპრულს, არარეალურს, საოცრად ლამაზს და მიმზიდველს, ერთი სიტყვით რომ ვთქვათ არამიწიერს. ასე რომ, როცა სხვადასხვა რაკურსით დახატულ თვითმფრინავებს ვუყურებდი ცოტა არ იყოს გული მწყდებოდა, ეს ყველაფერი რა თქმა უნდა ძალიან ლამაზია, მაგრამ ვერ შეედრება იმ კადრს როცა ჩიჰირო დრაკონად გარდასახულ ჰაკუს ზურგზე შემჯდარი მიფრინავს,  ან როგორ  იფარავს სიკვდილისგან აეროპლანიდან გადმომხტარ შიტას მფრინავი ქვა. სწორედ ამიტომ, მიჭირს არაჩვეულებრივი მიაძაკის ჩვეულებრივობას შეჩვევა …. ალბათ, ჩემს წარმოდგენაში ჰაიაო უიქენდებს ლაპუტაში ატარებდა ნავსიკაესთან და მონონოკესთან კარტის თამაშში. ახლა როცა აღმოვაჩინე რომ ისიც რიგითი (მაგრამ გენიალური) ადამიანია, რა თქმა უნდა გული დამწყდა.

ერთადერთი რაც მისი შემოქმედების თაყვანისმცემლებს დაგვრჩენია არის იმედი იმისა, რომ ახირებულ მოხუცს გული არ მოუთმენს და სულ მალე თავისი ახალი შედევრით გაგვახარებს.

მომავალ პოსტამდე

თქვენი გლამთაია.

საყვარელს სიყვარულით

რატომღაც გულუბრყვილოდ მეგონა, რომ თეთრკანიანების მიერ შავკანიანების ჩაგვრაზე ყველა შესაძლო ლიტერატურა ამოვწურე, ვფიქრობდი, რომ ამ თემას განსხვავებული კუთხით ვერავინ დამანახებდა, ახალს ვერავინ დაწერდა …

თურმე როგორ მწარედ ვცდებოდი …

აზრი ტონი მორისონის “საყვარელმა” შემაცვლევინა.

ჰოდა, ამ წიგნის შემდეგ ძვლები მტკივა, ყველა ჩქამზე ვკრთები, თითქოს საიდანღაც მოკლული ბავშის აჩრდილი უნდა გამოფრინდეს და კუთვნილი სიყვარული მოითხოვოს …

ვკითხულობდი და ჩემს თავს აღარ ვეკუთვნოდი, ვიღაც სხვა  ვიყავი ….

ბეიბი საგზი ვიყავი, რომელსაც ნაბოლარას გარდა ყველა შვილი გაუყიდეს და როცა იწამა, რომ მასაც შეეძლო ბედნიერად ეცხოვრა 124-ე ნომერში, სწორედ მაშინ წაართვეს ყველაფერი და თავისი დღენი საწოლში, ფერებზე ფიქრში დალია.

სითეც ვიყავი, ის სითე, რომელმაც ბედნიერების 28 დღე და ტანჯვის 18 წელი იგემა. ის სითე , რომელმაც როგორც კი მის სამფლობელოში შემოჭრილი თეთრკანიანები ნახა , შვილებს თავი ერთად მოუყარა , რომ დაეხოცა. ის სითე ვიყავი, რომელმაც თავისი მცირეწლოვანი გოგონა სიცოცხლეს გამოასალმა იმიტომ, რომ სკოლის მასწავლებლის ხელში არ ჩავარდნილიყო, მოკლა იმიტომ, რომ მისი ნაშიერისთვის ვინმეს სხეულის ყოველი გოჯი საზომი ბაწრით არ გაეზომა ….

დენვერი ვიყავი, გოგონა, რომელსაც დედის რძესთან ერთად დის სისხლიც ეწოვა, გოგონა, რომელიც თვალით უნახავი მამის დაბრუნებას ელოდა.

ხანდახან პოლ-დიც კი ვიყავი, რომელსაც უბრალოდ სითესთან ყოფნა სურდა და მთელი ძალით ებრძოდა მოკლული ბავშვის აჩრდილს.

მაგრამ ყველაზე მეტად ალბათ ის ბავშვი ვიყავი , რომელსაც ფორთხვა ახლახან ესწავლა, რომელიც სითემ საკუთარი ხელით მოკლა …. ვკაპასობდი, ვანჩხლობდი, ვამტვრევდი და ვლეწავდი 124-ე ნომერს, ოღონდ კი კუთვნილი სიყვარული მიმეღო, დედის მსუყე სიყვარული, რომელიც არასაკმარისი აღმოჩნდა ჩემთვის ….

როცა წიგნი დავხურე არც კი ვიცოდი ვინ ვიყავი, ერთი იმას ვნატრობდი, რომ საწოლში ჩავწოლილიყავი და ბეიბი საგზივით ლურჯზე, მწვანეზე, ყვითელზე მეფიქრა , მაგრამ არა წითელზე, რადგან წითელი, დამერწმუნეთ საკმარისზე მეტადაა ამ წიგნში …

მომავალ პოსტამდე

თქვენი გლამთაია!

Punk Is Not Ded

ამას წინათ საკმაოდ საინტერესო საუბარი მქონდა ირანის ახლანდელი პოლიტიკური და რელიგიური მდგომარეობის შესახებ. სიმართლე ითქვას ძალიან ზედაპირული წარმოდგენა მქონდა იქაურ რევოლუციაზე, სულიერ ლიდერებზე და ა.შ ჩემი პოზიციაც ალბათ თქვენთვის ადვილად წარმოსადგენია, ხომეინი გამოვლანძღე, სალმან რუშდისთვის ფატვის დადებისთვის, ამის მეტი , პრინციპში სათქმელი არც მქონდა.

გუშინ , “პერსეპოლისს” ვუყურე …

ეს არის ისტორია ირანელი გოგოს მარჯან სატრაპის შესახებ. ისტორია, რომელმაც პირადად მე , აღფრთოვანებული დამტოვა.

ყველაფერი 70-იანი წლების ირანში იწყება.  იქაური ინტელიგენცია შაჰის წინააღმდეგ, ჰაერში რევოლუციის სუნია … მსგავს ვითარებაში იზრდება და ყალიბდება მარჯი. ფილმის ყველა დეტალის მოყოლით არც თავს შეგაწყენთ და არც პირველად ნახვის სიამოვნებას ჩაგიმწარებთ, უბრალოდ მოკლედ , ძალიან მოკლედ  გეტყვით თუ რატომ არის ჩემთვის ეს ფილმი მნიშვნელოვანი.

პირველ რიგში –  ქალი – მისი უფლებები, მისი თავისუფლებები  (ჩვეულებას არ ვღალატობ და ისევ ვვულფობ და ვლესინგობ) . ამ ფილმში უხვადაა მისაბაძი ქალები – მარჯანის დედა, რომელიც უცნობების სექსისტურ გამოხდომებს არ ეპუება, სიბრძნით და სამართლიანობით აღსავსე ბებია და თავად მარჯანი – ადამინი, რომელიც თავისუფლებას არასდროს არ კარგავს.

მაგრამ ყველაზე მეტად მარჯის პერსონაჟი მომწონს იმიტომ, რომ ის საკუთარ შეცდომებზე სწავლობს და არ გავს ჰოლივუდის ფილმების “ოქროს გოგოებს”. და ერთხელ , როცა ძალიან იღლება, როცა სამშობლოდან შორს არის, როცა გარშემო უცნობი ხალხია ამბობს რომ წარმოშობით საფრანგეთიდანაა. არავინ იცის საკმარისია თუ არა ხალხის აზრი იმისთვის რომ ზურგი აქციო შენს ფესვებს, უნდა თქვა თუ არა რომ ფრანგი, ესპანელი ან ბელგიელი ხარ მაშინ, როცა მთელი მსოფლიო ირანელებს სისხლმოწყურებულ ფანატიკოსებად სახავს?

მავანს შეიძლება გულს მოეშვეს , რომელიღაც ქვეყანას ჩვენზე უარესად აქვსო საქმე. მაგრამ არც ასეა საქმე. ღმერთმა იცის რამდენი ქართველი ქალი ატარებს უხილავ ჩადრს, ჩადრს რომელიც ირანის მსგავსად შავი ნაჭრის კი არა დოგმებისა და აკრძალვებისგანაა შეკერილი.

“ქმარს უნდა დაემორჩილო”

“შვილი ოცდაათ წლამდე უნდა გააჩინო”

“ზემოთხსენებული შვილის (უკეთესია,  შვილების) გაჩენის შემდეგ სახლში დაჯექი : მოუარე, რეცხე, უმზადე ….”

“Бьет – значит любит”

და ასე გრძელდება თაობებია, ჩვენ კი ირანს შევყურებთ და ჩუმა გვეცინება. გვეცინება შარითზე, ხომეინებზე, სულიერ ლიდერებზე, მაშინ როცა ორიოდ დღის წინ ხალხი ფურცლებზე ჩამოწერილი სურვილბით მიაწყდა მამა გაბრიელის საფლავს, მაშინ, როცა შობის ეპისტოლეში პატრიარქი გევუბნება ხელოვნური განაყოფიერებით გაჩენილი ბავშვები “პრობლემურები” არიანო.

ირანზე ვერაფერს გეტყვით და თუ ასე გაგრძელდა საქართველოში ნამდვილად მოიმატებს ზღვის გადაცურვის მსურველთა რიცხვი.

მომავალ პოსტამდე

თქვენი გლამთაია!

ცეკვა, მანსანკანი და კიდევ სხვა

თუ ცხოვრებაში რამე მეზარება ეს სცენაზე დგომაა (კიდევ სწავლა, სირბილი, საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გამოყენება და ბევრი სხვა რამეც მეზარება, მაგრამა ამაზე სხვა დროს :) ) მოკლედ, პოსტს ისეთი შესავალი გავუკეთე თითქოა  მუხლებზე დაჩოქილი მეხვეწებოდნენ სცენაზე დადგომას, ცეკვას, სიმღერას და ა.შ უბრალოდ სასკოლო კარნავალი და მანსანკანი ახლოვდება და ვეჭვობ მათთან ერთად ჩემი მორიგი ფიასკო.

პროგრამა მარტივია – ერთი სიმღერა, ერთი ცეკვა და “მხიარულთა და საზრიანთა კლუბი” -ის ჯგუფი მოეთხოვება კლასს, რაშიც დიდი ენთუზიაზმით ჩავები. ჯერ ცეკვაა ჩემი პირადი ტრაგედია – ლათინო-ამერიკულებს, შაფელებს და საერთოდ თანამედროვე ცეკვებს კიდე რამეს მოუხერხებს კაცი, მთელი ჩემი სოლიდური კილოგრამებით რომ ავთახთახდები რამე გამოვა, მაგრამ ქართული ცეკვები არის ჩემი ტკივილი, აქილევსის ქუსლი, სუსტი წერტილი …. და აბა გამოიცანით, რა უნდა ვიცეკვო(თ) , რა და აჭარული :3

თავიდან დავიწყებ – ჩემი უკიდეგანო სიზარმაცის გადამკიდე ცეკვის მეორე გაკვეთილზე ჩამეძინა და შემდეგ აღმოვაჩინე რომ სამი ცეკვის ნარევისგან პირველი უკვე დაუდგამთ და ჩემი შიგ ჩატენვა არაფრით არ გამოდის. სიმართლე გითხრათ არც მეორე ცეკვის დროს, დაშვებული ფარდის უკნიდან დემონსტრაციულად გამოვარდნა და მაინცდამაინც იმ კლასელის დაბზრიალება, რომელთანაც კონფლიქტი მაქვს, ყოფილა ჩემი ოცნებების პიკი, რომ არ ვთქვა რთულ ილეთზე, რომელიც თუ სწორად არ  გავაკეთე , სცენაზე ზღართანის გადენა არ ამცდება (რაც თუ კარგად მიცნობთ, მიხვდებით რომ ნამდვილად არ გამიჭიდრება)

но это только верхушка айсберга … მართალია , მანსანკანის გუნდში მონაწილეობაზე უარი ვთქვი მაგრამ თავი გამოვიდე ხუმრობების დაწერაში მოგეხმარებით-თქო. დაწერით კი დავწერე, მაგრამ …. აი, ხომ გახსოვთ მონაკვეთი დუმბაძის ნაწარმოებიდან, ბატონი შალვა რომ ამბობს ლექსებს მეც ვწერდი მაგრამ რომ მითხრეს ცუდია დავანებეო თავი. ანალოგიური სიტუაცია მქონდა მეც, ისე დელიკატურად მაგრძნობინეს რომ არ ვარგოდა და მთხოვეს იქნებ სკეტჩების თარგმნა გეცადაო, რომ ენაჩავარდნილმა ვერაფერი ვერ ვუთხარი.  მთელი ორი დღე ჩემი ხუმრობების დამწუნებელის ფეისბუქის პროფილის ფოტოს ვურჩევდი საქმეს – დამიჯერეთ, შესანიშნავი ხერხია, სიბრაზე ორ წამში გადაგივათ, ჰოდა , რომ გადამიარა, დავხედე ამ ჩემს ხუმრობებს და პირკატა მეცა :(  მოკლედ, რა მეჯიმქერებოდა, რა მემანსანკანებოდა …. საკუთარი მარცხი ვაღიარე  და მეორე დღეს ჩემი სკეტჩების დამწუნებელს სკოლის დერეფნებში უკვვე დამნაშავე ღიმილით მივაცილებდი ^_^

მოკლედ შევაჯამებ, მოსალოდნელი ღონისძიებისთვის სულიერადაც და ფიზიკურადაც გატეხილი ვარ, ჩემი მარცხიანობის ამბავი რომ ვიცი სავარაუდოდ ცეკვის დროს ან ფეხს რამეს წამოვკრავ ან სადღაციდან ჩამოვარდნილი აგური მაინცდამაინც მე დამეცემა, ან ტერაქტი მოეწყობა და შავნიღბიან ტერორისტს მაინცდამაინც მე არ მოვხვდები თვალში და ამაფეთქებს, მოკლედ ჩემი უკუღმართი ბედის გადამკიდე ყველაფერი შესაძლებელია. ერთადერთი ნატვრა მაქვს დარჩენილი, 2013 წელი სერიოზული ტრავმების გარეშე ჩავამთავრო.

ამბავი გოგოებისა და გოგოობისა

თუ “ასავალ-დასავლისებურ” ტერმინოლოგიას ვიხმართ როგორც იქნა : მოვეთრიე ! ! !

                                                                                                  მოვშავდი ! ! !

                                                                                                  მოვბნელდი ! ! !

ჩემდა სამწუხაროდ დავაფიქსირე, რომ საპოსტო თემები შემომლევია და ალბათ დიდი ხანი არ ავაკაკუნებდი უკვე დამტვერილ კლავიატურას, რომ არა “არილის” ოქტომბრის ნომერი. ცოტა ვნერვიულობ კიდეც, აქამდე სულ ჩემს თავაგდასავლებზე და წიგნებზე ვყვებოდი, ახლა ცხოვრებაში პირველად ლექსებზეც უნდა ვთქვა ორი სიტყვა.

მე და პოეზია ისე შორს ვართ ერთმანეთისგან, როგორც ცა და დედამიწა. სალომე ბენიძეს ვკითხულობ ხშირად, პაოლო იაშვილის ლექსების დარიანულ ციკლს – დროგამოშვებით, ლია ლიქოკელს – ხანდახან. ჰოდა, სწორედ ამ ლია ლიქოკელზე მინდა მოგიყვეთ. შემოდგომისფერია გოგოა, აი, რომ შეხედავ და ჩახუტება რომ მოგინდება. მერე იმასაც ინატრებ ნეტავ სადმე, პლედში საგულდაგულოდ ჩაფუთვნილს ფინჯანი ჩაით დამაჯინა და მის წაკითხული და დაწერილი ლექსები მომასმენინაო.

ასე რომ როცა გავიგე, რომ “არილში” მისი ლექსები იბეჭდებოდა, სასიამოვნოდ ავსუნსულდი, თუმცა ნომრის ხელში ჩაგდება მხოლოდ დღეს მოვახერხე. ინგლისურის მასწავლებელთან მივდიოდი კი არადა ვაგვიანებდი , როცა ჯიხურში მოვკარი თვალი და რა თქმა უნდა ვიყიდე. გულმა არ მომითმინა, შუა ქუჩაში გადავშალე და კითხვა დავიწყე.

ვისღა ახსოვდა ინგლისურის მასწავლებელი, არც იმას ვაქცევდი ყურადღებას, ნოემბრის სუსხი ცხვირს რომ მიწითლ-მიყინავდა, არც გამვლელების უცნაურ მზერებს ვაგდებდი აინუნში. ვიდექი და ღიმილით ვკითხულობდი სხვა გოგოების ამბებს.

გოგოებისა, რომლებსაც ყვავები  უყვარდებოდათ და მერე საათობით, ქანცგაწყვეტილები სწავლობდნენ ფრენასა და ჩხავილს, მშობლებს გოგოები ყვავებისთის არ ემეტებოდათ, მაგრამ ისინი მაინც იპარებოდნენ და შავფრთებიანი ქმრის ხათრით ფერად კაბებსაც ელეოდნენ, ვკითხულობდი იმ გოგოების ამბებსაც, რომელზეც შეყვარებული მამაკაცები ნადირობდნენ, დიდი თოფებიით კლავდნენ მათაც და მათ მფარველ ხეებსაც და მერე მინდორში დატვრეულ ტოტებსა და ფოთლებში სასიკვდილოდ ტოვებდნენ.არც ერთ გოგოს არ ამახსოვრდებოდა ამ მამაკაცების თვალები, ყველას მარტო მათი ზურგები ახსოვდა, ჰო ზურგები და თოფები …

ვკითხულობდი და მიხაროდა, რომ ეს ლექსები ყველა გოგოს ეხებოდა – ჭკვიანებსაც, ლამაზებსაც, ქერებსაც და შავგრემნებსაც. გოგოობის კანონი იყო და სუულ ყველას ეხებოდა.

ამიტომაც, შენ მეგობარო, ქუჩაზე გადასვლისას ჩაფიქრებულს სადღაციდან გამოვარდნილ მანქანას რომ გამომტაცებ და მეკითხები “რა გჭირს, რაზე ფიქრობ?”, შენ მეზობელო, რომელსაც  გიკვირს თუ რატომ ვქანაობ ნოებრის გათოშილ საღამოს საქანელაზე და შენც უცნობო, რომელიც ვერ ხვდები თუ რატომ დავდივარ მოწყენილი სახით, ყურებში გაჩრილი საყურისებით და ზურგჩანთში ქვებით, გიპასუხებთ რომ გოგოობის კანონს ვიცავ. ხანდახან მეც ხომ მაქვს ამის უფლება !

მომავალ პოსტამდე,

თქვენი გლამთაია

I’m Back !

არასდროს თქვა არასდროსო და აჰაა, ასე აგიხდეთ ყველაფერი. დაახლოებით ერთი თვის წინ იყო ბარგი-ბარხანა რომ ავიკიდე და მთელი სერიოზულობით განავაცხადე აქ დამბრუნებელი არ ვარ – თქო. პირველი ორი კვირა უტეხი ვიყავი, საკუთარი გადაწყვეტილებით კმაყოფილი მედგრად ვიტანდი “სულელი ხარ, რატომ გააუქმე”-ს ტიპის ფრაზებს. შემდეგ უკვე გამიჭირდა. რომ ვთქვა ძალიან ნიჭიერი გოგო ვარ და ათიოდე წელიწადში ჩემი სახით დიდი მწერალი შეემატება თქო საქართველოს , მოგატყუებთ. უბრალოდ დროთა განმავლობაში წერა ნარკოტიკივით გახდა.

ეს ერთთვიანი პაუზა სასარგებლოც კი იყო. პირველი რიგში იმიტომ რომ, მივხვდი ყოველთვის ისე არ გამოდის ყველაფერი როგორც ჩვენ ვგეგმავდით, მაგრამ წვრილმანების (თუნდაც მსხვილმანების) გამო არ ღირს ხელის აღება იმაზე, რაც მთელი გულით გიყვარს. კიდევ იმასაც მივხვდი რომ არც ისე ძლიერი დამოუკიდებული გოგო ვარ როგორის შთაბეჭდილებასაც ერთი შეხედვით ვტოვებ. მოკლედ , არ ვაპირებ გავაგრძელო ჩემი ნააზრევის და ფილოსოფიის აქ დაფრქვევა ( тоже мне сократ :) ) უბრალოდ გეტყვით რომ ყველა ძალიან მომენატრეთ. :* !

მომავალ პოსტამდე ,

თქვენი გლამთაია (აწწ, როგორ ვიფიქრებდი რომ ოდესმე ამ ფრაზას ისევ დავწერდი )!

კარლსონი აღარ მოფრინდება

addict-mitch-clown-series-girl-1-stripes-white-2

ამა თუ იმ მიზეზების გამო გადავწყვიტე გავაუქმო ბლოგი. თავიდან საერთოდ წაშლა მქონდა გადაწყვეტილი თუმცა შემდეგ გადავიფიქრე, რადგან ყოველი ჩემი ჩანაწერი მაინც მნიშვნელოვანია ჩემთვის. ძალიან მომენატრება ეს ბლოგიც, მისი მცირე  მკითხველებიც და ბლოგერული ოჯაცი მაგნუმ ოპუსიც, შეიძლება რამდენიმე წელიწადში დავბრუნდე და გავაგრძელო წერა, თუმცა ამ ეტაპზე ეს შეუძლებლად მეჩვენება.

თუკი ვინმეს ჩემთან დაკონტაქტება მოუნდა ელფოსტაზე დამიკავშირდით – tkajaia@gmail.com ამ სულაც ფეისბუქზე მომძებნეთ – თამუნა ქაჯაია.

ყველანი ძალიან მიყვარხართ.

თქვენი თამუნა (უკვე აღარ ვარ გლამთაია :( ) !

ნუ მოკლავთ ჯაფარას!

წიგნის მაღაზია “სანტა ესპერანსას” პროექტი “ანოტაცია”. პირველი კვირა.

ჩემი პატარა ასაკის მიუხედავად უკვე  მეგონა , რომ მსოფლიოში აღარ არსებობდა ნაწარმოები , რომელსაც შეეძლო ისეთი აღფრთოვანება გამოეწვია ჩემში როგორც ეს მერი პოპინსმა და პეპილოტამ მოახერხეს. ეს იყო მანამ სანამ ჰარპერ ლის “ნუ მოკლავ ჯაფარას” წავიკითხე.

ო, რა თავგადასავლებში ჩავები !

ჯერ იყო ჯემთან და ჭყიტასთან ერთად რედლი ბუას შიშით ვკანკალებდი, სულ მალე დილიც შემოგვიერთდა. ისე გავეშმაკდით ატიკუსის რჩევებს ყურს საერთოდ არ ვუგდებდით და საბრალო არტურ რედლის სახლიდან გამოტყუების ათასნაირ გეგმასაც ვაწყობდით. ხან მის მოდის პუდინგებს მივირთმევდით, ის კი არა ჩვენი ანცობით მუდამ გაბეზრებული კელპურნიაც კი იმეტებდა ხოლმე ლიმონათს.

ეჰ, სამწუხაროდ ცხოვრება სულ ასეთი ტკბილიც არ იყო. ხანდახან მამიდა ალექსანდრასთან და ფრენსისითან გვიხდებოდა სტუმრობა. ოხ, ეგ საზიზღარი, ეგა!  ჩვენს ატიკუსს “მურიანების დამცველს” უწოდებდა! სიმართლე გითხრათ, ჭყიტასი არ იყოს მეც გულწრფელად მიკვირდა რატომ ეპყრობოდნენ ასე უდიერად შავკანიანებს და ტყული იქით იყოს და ტომ რობინსონის საქმემაც არაერთი ცრემლი მაღვრევინა.

თუმცა ალბათ ჭყიტას დამსახურებაც იყო რომ ყველაზე საშინელ მომენტშიც კი, როცა გული შიშით მისკდებოდა დანებება არც მიფიქრია. არც მაშინ როცა აღელვებული ბრბო ატიკუსთან გასწორებას გეგმავდა, არც მაშინ, როცა კუნაპეტ ღამეში თავდამსხმელის დანის შიშით უზარმაზარი კოსტუმით გავრბოდით და მხოლოდ ჯემს ფინჩის იმედი გვქონდა.  

ვინც ეს ყველაფერი წაიკითხა და გაუკვირდა ნუ გაგვაკრიტიკებს. ძალიანაც დამჯერი ბავშვები ვიყავით … ხანდახან. აი, მაგალითად სულაც არც გვეხალისებოდა ბებერ მისიზ დებოუზთან საათობით ჯდომა და წიგნების კითხვა თუმცა ატიკუსის ხათრით მაინც დავდიოდით, ატიკუსზე გამახსენდა … ერთი პირობა ისიც კი გვეგონა რომ წიგნების კითხვის და ვექილობის მეტი არაფერი შეეძლო, თუმცა ნურას უკაცრავად! დიდი, დიდი ხნის “ნაცად ჩუბინსაც” კი ეძახდნენ!

აბა , მეტი რა გითხრათ? ყველა ჩვენს თავგადასავალს ხომ არ მოგიყვებით, ცოტა თქვენც უნდა წაიკითხოთ, მაგრამ ერთს კი ვიტყვი.  დღესდღეობით მსოფლიოს ყველა კუთხეში უამრავი ჯაფარა იღუპება , რომლების “ცუდს არაფერს სჩადიან და ადამიანს არაფერს უშავებენ, მხოლოდ გალობენ და გალობენ და გალობით გვატკბობენ”. ეჭვიც არ მეპარება მსგავ ჯაფარებს თქვენც იცნობთ, მათზე წაგიკითხავთ, მოგისმენიათ, ისინი არიან ყველგან სადაც ბოროტება, სიძულვილი და გაუცხოება სუფევს, რათა არსებულ წყვდიადში პაწაწინა სინათლე  მაინც შეიტანონ.

სწორედ ამიტომ, ნურასდროს, ნურასდროს ნუ მოკლავთ ჯაფარას !

მომავალ პოსტამდე

თქვენი გლამთაია!

გლამთაია (ვეღარ) დიეტობს

სექტემბერი კარსაა მომდგარი და ყველა ბლოგერის საზრუნავია ახალი სეზონი საინტერესო პოსტით გახსნას. მე – პირიქით, ცოტა უნდა წავიწუწუნო.  დაახლოებით ერთი კვირის წინ,  დავასკვენი, რომ ჩემი სოლიდური კილოგრამები სულაც არ შეეფერება ჩემს ასაკს, გადავწყვიტე დიეტა დამეცვა. დროისა და გრაფიკის ჩამონათვლით თავს აღარ შეგაწყენთ, უბრალოდ გეტყვით , რომ დღის ყოველ მონაკვეთში უკიდეგანოდ მშიოდა და საზოგადოებისთვის საშიში ვხდებოდი.

ალბათ თავს ვერ გავიტანდი ეს ერთი კვირა რომ არა მეგობრების საოცარი მხარდაჭერა, რომლებიც ყოველ შეხვედრაზე ურცხვად შთანთქავდნენ N რაოდენონის ფასტ ფუდს და ტკბილეულს და მე ამ დროს ხელებში თავჩარგული ყოვლისშემძლე ზევსს ვევედრებოდი ჩემთვის ერთი ელვა გამოემეტა. 

თუმცა ამდენმა შიმშილმა დადებითად იმოქმედა ჩემი ტვინის ხვეულებზე. მაგალითად ბევრს ვფიქრობდი რელიგიაზე და მივედი იმ დასკვნამდე, რომ ევამ ადამი ვაშლით კი არა საქონლის ხორცის სტეიკით აცდუნა. ბერძნულ მითოლოგიაშიც გადავიჭერი და ტანტალოსის მითში შესწორება შევიტანე, დასჯილი ლიდიის მეფე წყალში კი არა კოკა-კოლის ზღვაში იდგა, რომელიც მის ყოველ დახრაზე შრებოდა, ხოლო გარშემო ხილით სავსე ხეები კი არა მექსიკური კარტოფილით სავსე ტაფები და ჩიზბურგერების მთები ეხვია, რომელიც მის ყოველი ხელის გაწვდენაზე ქრებოდა.

ისე, რაღა დაგიმალოთ და ერთი ფარული ნიჭიც აღმომაჩნდა – კულინარია. ჯერ იყო და ბლინულებით დავიწყე, რა თქმა უნდა ცოტა დამეწვა, მაგრამ სამზარეულოში ისეთი გემრიელი სურნელი დააყენა და რომ ლანგარი სასწრაფოდ გავაქანე ჩემს დეგუსტატორებთან სანამ თვითონ მოვასწრებდი დაგემოვნებას. შემდეგ კარტოფილის ბრაწულა მოვამზადე, შემდეგ – ლიტვური ბლინები. ძნელი სათქმელია ამ გაგანია შიმშილობის დროს რატომ ავიღე ხელში ტაფა, მაგრამ თუ მირთმევა არ შემეძლო ვამზადებდი მაინც :(

ერთ საიდუმლოსაც გაგიმხელთ, ყველა ბედნიერებასთან ერთად ეროტიკულ-კულინარიული ფანტაზიებიც დამეწყო. აი, წარმოიდგინეთ ვწვები დასაძინებელად და ჩვეულებრივი ჰორორის ჟანრის სიზმრების მაგივრად ვხედავ აბსოლუტურად ყველა შესაძლო პოზაში გამოჭიმულ … შემწვარ ქათამს.

საბედნიეროდ, ჩემი ტანჯვა დიდხანს არ გაგრძელებულა.  გახანგრძლივებული ხველის გამო ექიმთან გამაქანეს და რომელიღაც ყელის ინფექციური დაავადება დამიდგინეს და დიეტაც გამაწყვეტინეს (რომელიღაც მცენარეული ზეთი უნდა ვსვა დღეში სამჯერ ჭამის მერე და თურმე 150 გრამი უმარილო ქათმის ხორცი ჭამად არ ითვლება). ასეა თუ ისე ჩემს პირველ დიეტას წერტილი დაესვა. რაღა დაგიმალოთ და ექიმის და დედაჩემის საუბარი ბოლომდე არც მომისმენია, სახეზე თაავზიანი ღიმილი მქონდა აკრული და გულში ვგეგმავდი სახლში მისვლისთანავე რას და როგორ ვშთანთქავდი.

ბარემ ამ პოსტს ერთ მეგობრულ რჩევასაც დავურთავ : ნუ დაიცავთ დიეტას! იყავით მსუქნები და ბედნიერები … ჩემსავით <3

პ.ს შემოდგომის სეზონის გახსნას გილოცავთ ბლოგერებო!

მომავალ პოსტამდე 

თქვენი გლამთაია!